Het is vandaag alweer 16 september en het is een hele tijd geleden dat ik van me liet horen.Waar zijn de weken heen gegaan? Eind augustus was ik in Girisonta en op 28 augustus begon ik met een week van retraite en verdieping voor een heel gemengde groep mensen. De leeftijd varieerde van 84 tot 24, medezusters en mensen uit heel Indonesia die reageerden op het aanbod van een ecologische retraiteweek. We waren met dertig en er was nog meer belangstelling ware het niet dat de plek beperkt was en de treinen en bussen vol. Dit vanwege het jaarlijke Islam feest waar ik al over schreef.
Het klinkt wat afgezaagd om te zeggen dat het weer een enorm goede ervaring was. Dit keer waren er meest vrouwen uit diverse religieuze gemeenschappen en de nieuwe visie en inzichten sloegen echt aan. Ik was diep onder de indruk van hen die al gekozen hebben om hun werk in scholen te verlaten en zich echt toe te leggen op landbouw en voedselproductie. Vooral op die plekken in Oost-Indonesia waar de grond uitgeput is en water steeds schaarser wordt. Op dit moment lijkt het er op dat er voldoende voedsel geproduceerd wordt, maar dat zal veranderen in de toekomst, nu steeds meer landbouwgrond gebruikt wordt voor industriële ondernemingen. Indonesia is echt een van de economische tijgers van Azië.
Naarmate de dagen verstreken kwamen de vragen om terug te komen en te helpen om een groep mensen te trainen die het werk van ecologische bewustwording ter hand willen nemen. Het is zo hard nodig en naar mijn observatie is het nu de juiste tijd. Dus ben ik weggegaan uit Indonesia met de hoop in mijn hart om er terug te zijn, ergens na het volgend jaar.
Op zondag 11 september was het tijd om verder te gaan en voldaan en met een warm hart voor land en volk van Indonesia nam ik afscheid. Zo verwonderd hoe na meer dan dertig jaar je zo thuis kunt komen en zijn in dit land.Ik heb me zo ontvangen gevoeld.
Via Singapore ging de reis naar Manila. Boven Noord Sumatra kon ik heel duidelijk zien hoe de regenwouden verdwenen zijn en vervangen door palmolie plantages. Boven Midden Sumatra was het duidelijk hoe er een grote kaalslag gaande is: regenwouden worden gekapt voor papier produktie en landbouw.
Het was een mooie tocht, vooral toen het avond werd met de volle maan boven de wolken. Het was een onwerkelijk vredige wereld. In Manila was er een warme ontvangst, zo net alsof ik even maar was weggeweest. Het is tyfoon tijd hier en overstromingen, landverschuivingen en slachtoffers van wind,water en modder zijn geen nieuws Na de eerste workshop deze week is er nu tijd voor rust, voordat ik aan het laatste gedeelte van de programma’s begin. Volgende week ga ik voor een week naar Mindanao in het zuiden. Een welkome afwisseling wat klimaat betreft: daar is het koel in de bergen, hier is het heel erg heet.
Na Mindanao op 1 oktober weer via Manila naar HEAl voor programma’s en van daaruit naar het Noorden, een busreis van 13 uur. Via de beroemde rijstvelden van Benquet en het gebied waar veel oorspronkelijk bewoners van de Filippijnen nog wonen. Daar is een van onze medezusters ook een centrum voor ecologische bewustwording begonnen en ik ben er genodigd om met de mensen daar ter plekke te werken aan verdere uitbouw. Rond begin november weer in Manila, nog voor enkele workshops en dan op 7 november terug naar Nederland. Een program van veel reizen en trekken dit keer.
Ik hoop van harte dat jullie nog een mooie nazomer hebben, na de niet-zomer van de afgelopen tijd. Ik groet jullie allen heel hartelijk en tot een volgende keer. Wanneer dat is weet ik niet, want internet verbindingen zullen dat bepalen.
Elly
straatbeeld Manila
